Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Όχι άλλο *Δίαιτα


Γράφει η Κωνσταντίνα Βολονάκη

Ήμουν 120 κιλά. Για περισσότερο από μία ολόκληρη δεκαετία της ζωής μου η ζυγαριά έδειχνε πάνω από 100 κιλά. Την είχα μισήσει τη ζυγαριά ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός μου.  Έτρωγα υπερβολικές ποσότητες φαγητού και μετά πέθαινα της πείνας. Έχανα λίγα κιλά και πάλι τα ίδια. Ένας αδιάκοπος φαύλος κύκλος.



Είχα δοκιμάσει πάρα πολλές μεθόδους αδυνατίσματος. Δίαιτες, εξειδικευμένες διατροφές, προγράμματα σε ινστιτούτα αδυνατίσματος, γυμναστήρια κα...κα...κα

Το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο. Έφευγαν κιλά τα οποία επανέρχονταν συνήθως με την ίδια ταχύτητα που χάνονταν. Το σώμα μου ένας σάκος του μποξ που συνεχώς τον χτυπούσα.



Εδώ να σημειώσω ότι δεν γεννήθηκα παχύσαρκη. 'Εγινα. Όχι πως έχει μεγάλη σημασία αλλά ποτέ δεν ήμουν αδύνατη και πάντα μου άρεσε το φαγητό. Όμως αυτό διαφέρει από την παχυσαρκία.

Ώσπου κάποια στιγμή έκανα στροφή εντός μου. Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη συνηθισμένη μέρα. Καθόμουν στον καναπέ μου, μόνη, μέσα στη σιωπή. Ακούμπησα ελαφρά το κεφάλι μου προς τα πίσω κι είπα στον εαυτό μου. Δεν είσαι ευτυχισμένη.

Είχα όλα αυτά που το εξωτερικό περιβάλλον θεωρεί σημαντικά για την ευτυχία του ανθρώπου. Καλό σύζυγο, παιδιά, χρήματα. Όλα καλά. Τι άλλο να θέλει δηλαδή μια γυναίκα μετά τα 30 της.
Ε; σωστά; έτσι δεν είναι; αυτό δεν μας έχουν μάθει;

Ναι οκ έξω όλα καλά. Αλλά μέσα μου; εκεί μέσα τι γινόταν;

Κάθε δίαιτα που ακολουθούσα ήταν μάλλον ο καθρέφτης της *δίαιτας που υπέβαλα καθημερινά στον εαυτό μου μέσα στην ίδια μου τη ζωή. Δίαιτα στα συναισθήματα, δίαιτα στην αγάπη, στον έρωτα, δίαιτα στη φιλία, στις προσωπικές σχέσεις.

Κάπου εκεί άρχισε η μεταμόρφωση μου. Θέλει δύναμη να μπορείς να δουλεύεις με τον εαυτό σου. Γνωρίζω πως δεν είναι εύκολη διαδρομή. Είναι όμως, ίσως, ο μοναδικός δρόμος για την απελευθέρωση μας απ' όσα μας βαραίνουν.

Στα 41 μου χρόνια μετά από καθημερινή εργασία με τον εαυτό μου πιστεύω πως έχω θεραπευθεί από την παχυσαρκία. Έφυγαν από πάνω μου σχεδόν 50 κιλά.

Το σημαντικό δεν είναι η απώλεια των κιλών. Υπάρχουν άνθρωποι που κατάφεραν να απελευθερώσουν περισσότερα κιλά από μένα. Στη δική μου περίπτωση έχει σημασία πως μαζί με τα κιλά έφυγαν και οι βασικές αιτίες που με οδηγούσαν στην υπερφαγία. Το πρόβλημα δηλαδή της παχυσαρκίας δουλεύτηκε στη ρίζα του η οποία κατά κύριο λόγο είναι συναισθηματική.

Μέσα από την καθημερινή μου επαφή με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σχέση τους με το φαγητό έχω μία βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη γνώση των αιτιών που οδηγούν έναν άνθρωπο στην παχυσαρκία και συνήθως αυτές οι αιτίες δεν έχουν καμία σχέση με το φαγητό.

Δεν παχαίνουμε επειδή απλά μας αρέσει να τρώμε ή επειδή μας αρέσουν τα γλυκά ή είμαστε λαίμαργοι. Μπορούμε να τρώμε χωρίς να παχαίνουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που χορταίνουν τρώγοντας φυσιολογικές ποσότητες φαγητού.

Μέσα στο πιάτο ενός παχύσαρκου κρύβονται αρνητικά συναισθήματα. Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι στο ψυγείο του ανθρώπου που αντιμετωπίζει προβλήματα με τη διατροφή μπορεί να βρούμε ενοχές, φοβίες, απόρριψη κα

Αυτά τα συναισθηματικά βάρη ωθούν τον άνθρωπο στην έλλειψη ισορροπίας στη σχέση του με το φαγητό.

Σε καμία περίπτωση δεν γράφω αυτό το κείμενο για να σας παροτρύνω να σταματήσετε τον διαιτολόγο, διατροφολόγο, γιατρό σας κλπ. Σε καμία περίπτωση! Απλά θέλω να τονίσω μέσα από την προσωπική μου πάντα εμπειρία την ανάγκη για μία συνολική ή ακόμα καλλίτερα ολιστική προσέγγιση του θέματος.

Η σωστή και μόνιμη απώλεια των κιλών, κατά τη γνώμη μου, έρχεται όταν μπαίνουμε συνειδητά σ' ένα όμορφο και σταθερό ταξίδι γνώσης του εαυτού μας. Η πρόταση κλειδί εδώ και όχι μόνο εδώ είναι η εξής: "Αγαπώ τον εαυτό μου".

Απευθύνω συχνά αυτή την ερώτηση σε όσους με συμβουλεύονται. Αγαπάς τον εαυτό σου; Συνήθως η απάντηση είναι καταφατική. Ναι φυσικά τον αγαπώ.

Λίγο αργότερα τους γειώνω εννοώντας πως τους φέρνω λίγο πιο κοντά στην αλήθεια τους.

Αγαπάς τον εαυτό σου αλλά συνεχίζεις να εργάζεσαι σε αυτή την θέση που δεν σε ευχαριστεί μόνο για βιοποριστικούς λόγους χωρίς να κάνεις κάτι άλλο δημιουργικό στη ζωή σου;

Αγαπάς τον εαυτό σου αλλά συνεχίζεις να είσαι μέσα σε αυτή τη σχέση η γάμο παρόλο που δεν σε καλύπτει επειδή φοβάσαι για χίλιους δυο λόγους να φύγεις;

Αγαπάς τον εαυτό σου αλλά κάνεις καθημερινά ένα σωρό πράγματα από υποχρέωση επειδή έτσι είναι το "σωστό";

Οι ερωτήσεις εδώ είναι ατελείωτες ανάλογα με τα θέματα που κουβαλάει στη ζωή του ο καθένας, όμως σχεδόν πάντα καταλήγω να λέω το εξής: αναρωτιέσαι ακόμα γιατί τρως υπερβολικά;

Γιατί νομίζεις ότι αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν τον αγαπάς πραγματικά.

Πως μπορείς να αγαπάς τον εαυτό σου αν για παράδειγμα τον φορτώνεις καθημερινά με ενοχές ή δέχεσαι τις ενοχές που σου φορτώνουν οι άλλοι για πράγματα που δηλαδή "φταις" εσύ.

Το φαγητό για πολλούς ανθρώπους είναι μορφή εθισμού όπως είναι τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το τσιγάρο.

Ο εθισμένος χρειάζεται να θεραπεύσει όλα όσα τον οδηγούν στον εθισμό του.

Στροφή στον εαυτό μας λοιπόν...

Αγαπώ τον εαυτό μου :-)

Εναλλακτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πείτε την γνώμη σας ή το ερώτημά σας...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *