Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η προσδοκία που μπορεί να σκοτώσει

Γράφει η Κωνσταντίνα Βολονάκη

Αν μπορούσα να κάνω μία μικρή αλλά σημαντική λίστα με όσα μας εμποδίζουν να ζήσουμε την ζωή μας όπως την επιθυμούμε, μέσα στις πρώτες γραμμές θα υπήρχε η λέξη “προσδοκία”.

Θέλω να έχω μια δουλειά να με γεμίζει, έναν σύντροφο να με καταλαβαίνει, φίλους να μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, αφθονία χρημάτων, υλικά αγαθά και πολλά άλλα. Ωραία μέχρι εδώ. Πολύ καλά. Ο άνθρωπος είναι δημιουργός και μπορεί να υλοποιήσει τη δική του πραγματικότητα χωρίς περιορισμούς. Απεριόριστο το δυναμικό μας.


Τι συμβαίνει όμως όταν τα πράγματα δεν ρέουν τελικά όπως θα θέλαμε;

μμμμ για να δούμε...

Τα θέλω όλα αυτά! Οκ μια χαρά, στο σύμπαν υπάρχουν όλα σε αφθονία! Ένα άπλωμα του χεριού και τα άρπαξες. 

Ναι αλλά τα θέλω με τον δικό μου τρόπο, όπως εγώ πιστεύω πως είναι το καλλίτερο για μένα, όπως τα έχω πλάσει μέσα στο μυαλό μου. Γιατί αυτός θεωρώ ότι είναι ο σωστός τρόπος να γίνουν κι οτιδήποτε άλλο συμβεί πέρα από αυτό με απογοητεύει κι επιβεβαιώνει πως τα πράγματα τελικά δεν μπορούν να είναι όπως εγώ τα θέλω.


Κάπου εκεί έχω αρχίσει να περιορίζω τις απεριόριστες δυνατότητες να έχω αυτά που θέλω κι ακόμα περισσότερα. Γιατί όταν προσδοκώ κλείνω τον χώρο, στενεύω τα όρια, περιορίζω και περιορίζομαι.

Περιορίζω οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό που προσδοκώ, το απωθώ, το απομακρύνω. Περιορίζω πολλές φορές τη δυνατότητα να έχω κάτι ακόμα καλλίτερο από αυτό που αρχικά επιθυμούσα πέρα από κάθε φαντασία.

Κόψτε τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο θέλω και την προσδοκία. Η προσδοκία είναι εκείνη που μπορεί να σκοτώσει αυτό που μπορώ να έχω για να είμαι αληθινά ευτυχισμένος, γεμάτος, πλήρης.

Δεν σας λέω να μην έχετε θέλω, επιθυμίες, όραμα. Το αντίθετο! Να αναγνωρίσετε μέσα σας αυτό που θέλετε αλλά να αφεθείτε με εμπιστοσύνη πως το τελικό αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα το καλλίτερο για σας.

Γιατί πίσω από την προσδοκία υπάρχει ένας άλλος κρυφός εχθρός της ευδαιμονίας μας. Η ανάγκη μας για τον έλεγχο. Κι όταν προσδοκώ και θέλω να ελέγχω δεν μπορώ να αφεθώ, να απολαύσω το μεγαλείο ενός θείου δώρου. Αυτό το κάτι που μπορεί να μου φέρει τα καλλίτερα χωρίς εγώ να χρειαστεί να κάνω απολύτως τίποτα! 

Αυτό που στο εδώ και τώρα, μου φαντάζει δύσκολο και αδύνατο μπορεί να έρθει με τόσο μεγάλη ευκολία και χωρίς κόπο. 'Έτσι απλά για να ενθυμίσει μέσα σε όλα μου τα κύτταρα το μάνα εξ ουρανού.

Ο άνθρωπος είναι μεγάλος “ποιητής”. Μπορεί να ποιεί αυτά που φαντάζουν αδύνατα σε όποιο επίπεδο εξέλιξης κι αν βρίσκεται στη ζωή του.

Ας αφεθούμε λοιπόν χωρίς προσδοκίες και χωρίς έλεγχο. Κάπου εκεί το πεδίο αλλάζει και ανοίγει ο δρόμος προς τα θαύματα.

Με απλά λόγια δηλώστε αυτό που θέλετε με την σιγουριά και την βεβαιότητα πως θα γίνει το καλλίτερο με τον ανώτερο τρόπο. Ακόμα κι αν είναι κάπως διαφορετικό από αυτό που αρχικά θέλετε θα είναι το κατάλληλο για σας την δεδομένη στιγμή.

Με εμπιστοσύνη και πίστη πως η καρδιά μας, η εσωτερική μας φωνή θα μας οδηγήσουν με ασφάλεια εκεί που χρειάζεται να πάμε για να είμαστε σε ισορροπία με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.

Κωνσταντίνα Βολονάκη



*Παρακαλώ στην αναδημοσίευση των άρθρων να αναφέρεται πάντα η αρχική πηγή με παραπομπή και το όνομα του συγγραφέα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πείτε την γνώμη σας ή το ερώτημά σας...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *